Aktualna sytuacja – informacje

 

Drodzy Państwo,

Zgodnie z zaleceniami #zostańwdomu wizyty domowe oraz spotkania w gabinecie zostały zawieszone na okres dwóch tygodni.

W związku z tym rozszerzyłam grafik online i zapraszam do korzystania z tej formy kontaktu.

Terminy i możliwość rezerwacji znajdziecie Państwo tu: https://psychoonkolog.asysto.pl/wizyta/krok4/2747/5628/3547

W kwestii Warsztatów Terapii Simontona, na chwilę obecną zmieniony został jedynie termin warsztatów w Łodzi. Pozostałe terminy pozostają bez zmian. Na bieżąco śledzę informacje podawane przez administrację państwową i jeżeli tylko sytuacja ulegnie zmianie, będę zmieniać (przesuwać) terminy kolejnych warsztatów. Wszelkie informacje w tym zakresie będę przesyłać bezpośrednio osobom zapisanym na warsztaty.

Jeżeli mają Państwo pytania lub wątpliwości – zapraszam do kontaktu przez formularz kontaktowy lub mailowo: m.dzienisiewicz@psychoonkolog.eu

Współpraca z ING Bank Śląski

 

Co może mieć wspólnego ING Polska i Psychoonkolog Milena Dzienisiewicz ?
ING Bank Śląski wprowadził dla swoich pracowników Program Profilaktyki Onkologicznej i jednym z elementów tego programu są spotkania ze mną. W tych spotkaniach udział biorą osoby, które na co dzień zarządzają zespołami. W trakcie warsztatu opowiadam uczestnikom o psychologicznych aspektach choroby nowotworowej, pokazuję w jaki sposób może funkcjonować osoba, która doświadcza choroby nowotworowej a także mówimy o tym w jaki sposób rozmawiać, co mówić, czego unikać. Poruszamy też niezwykle ważną kwestię, jaką jest możliwość pracy w trakcie leczenia onkologicznego.

Bardzo się cieszę, że zostałam zaproszona do stworzenia takiego warsztatu i doceniam ogromne zaangażowanie uczestników, którzy chętnie dzielą się swoimi doświadczeniami i zadają mnóstwo pytań.

Firmy zainteresowane tego rodzaju warsztatami zapraszam na kontaktu m.dzienisiewicz@psychoonkolog.eu

Kancerofobia

Kancerofobia

Choroby nowotworowe stanowią drugą przyczynę zgonów w Polsce. Co roku przybywa ponad 160 tys. nowych zachorowań. Z danych dostępnych w Krajowym Rejestrze Nowotworów wynika, że w 2017 roku w Polsce mieliśmy już ponad 1 mln osób żyjących z chorobą nowotworową. Biorąc pod uwagę te dane, jak i prognozy WHO (które mówią o zwiększającej się liczbie zachorowań), nic dziwnego, że wiele osób obawia się, że zachoruje na chorobę nowotworową. Te obawy nie stanowiłyby żadnego problemu gdyby jedynym ich efektem było chodzenie na badania profilaktyczne, zdrowe odżywianie czy zwiększona aktywność fizyczna. Niestety, u niektórych osób te obawy przyjmują inną postać i ta postać sprawia, że całe funkcjonowanie takiej osoby jest zaburzone.

Co to jest?

Kancerofobia – to silny, wręcz patologiczny lęk przed zachorowaniem na chorobę nowotworową. Mechanizm powstawania tego zaburzenia (jak i innych fobii) nie jest do końca znany. Przyjmuje się, że mogą to być uwarunkowania genetyczne, wychowanie, traumatyczne zdarzenia z przeszłości, a w przypadku kancerofobii może to być też doświadczenie choroby kogoś w rodzinie lub bliskim otoczeniu.

Jakie są objawy?

Objawy kancerofobii możemy podzielić na dwie grupy: objawy psychologiczne i objawy somatyczne. Do objawów psychologicznych kancerofobii zaliczamy:

  • natrętne, obsesyjne myśli, w których treściach jest obecne przekonanie o rozwijającej się w organizmie chorobie nowotworowej lub dotyczące możliwości rozwinięcia się choroby nowotworowej,
  • przekonanie pacjenta, że w niedalekiej przyszłości umrze z powodu choroby nowotworowej,
  • dokonywanie błędnych interpretacji sygnałów, objawów płynących z ciała; osoba cierpiąca na kancerofobię, każdy, nawet najmniejszy objaw uznaje za przejaw rozwijającej się choroby nowotworowej, np. kaszel – jako sygnał rozwijającego się raka płuca, ból głowy – interpretowany jako guz mózgu, itp.

Do objawów somatycznych kancerofobii zaliczamy:

  • zwiększoną potliwość,
  • przyspieszenie pracy serca,
  • uczucie duszności,
  • drżenie rąk,
  • bóle głowy,
  • zaburzenia trawienia.

Jak może postępować osoba z kancerofobią?

U osób cierpiących z powodu kancerofobii można zwykle zauważyć dwa typy postaw (postępowania):

  • Bardzo częste wizyty u lekarzy, ciągłe poddawanie się badaniom. Takie osoby nawet jeżeli na chwilę doświadczą spokoju, to za moment podważają prawidłowe wyniki badań i informacje otrzymane od lekarza i nadal mają przekonanie o obecnej w organizmie chorobie nowotworowej. Prowadzi to do kolejnych wizyt lekarskich i kolejnych badań.
  • Całkowita rezygnacja z wizyt u lekarza i badań. Takie osoby, tak bardzo boją się, że mogłyby usłyszeć od lekarza, że są chore, że powodowane tym lękiem rezygnują z opieki medycznej. Takie osoby zwykle postrzegają chorobę nowotworową jako wyrok i uważają, że nie ma możliwości leczenia. Taka postawa, w konsekwencji, może doprowadzić do przegapienia jakiegoś rzeczywiście rozwijającego się schorzenia (nie koniecznie choroby nowotworowej).

Jak pomóc?

W przypadku kancerofobii leczenie takiej osoby polega przede wszystkim na psychoterapii, w trakcie której pacjent dociera do przyczyn rozwinięcia się u niego kancerofobii i uczy się nowych, zdrowszych sposobów myślenia i radzenia sobie. Za najskuteczniejszą uważa się psychoterapię poznawczo-behawioralną. Zdarza się też, że konieczna jest również farmakoterapia (są to leki przeciwlękowe oraz antydepresyjne).

Kancerofobia, to poważne zaburzenie, które wpływa na każdy aspekt życia osoby, która go doświadcza. Nie można lekceważyć tego zaburzenia i warto sięgnąć po pomoc specjalistów.

Skąd się wzięła psychoonkologia i czym ona właściwie jest?

Krótka historia psychoonkologii

Psychoonkologia to dziedzina nauki, która łączy w sobie elementy psychologii i onkologii. Jest to dość młoda dziedzina nauki. Pierwsze kroki psychoonkologii, to rok 1950, kiedy Artur Sutherland zakłada Departament Psychiatrii onkologicznej w Memorial Sloan – Kettering Center w  Nowym Jorku. W 1966 roku szefostwo Departamenu obejmuje Jimmie Holland, którą uznaje się za twórczynię psychoonkologii. Powstanie psychoonkologii wynikało z rozwoju medycyny, a w szczególności z postępu w leczeniu chorób nowotworowych. Zauważono, że pacjenci coraz częściej potrzebowali opieki psychiatrycznej w trakcie i po leczeniu choroby nowotworowej. Kolejnym krokiem w historii psychoonkologii było  założenie przez Cicely Saunders pierwszego w Londynie hospicjum, a następnie w 1971 roku założenie przez Carla O.Simontona – Simonton Cancer Center w Malibu w Kaliforni. Niezwykle ważnym momentem dla psychoonkologii była zorganizowana w 1975 roku I Konferencja Psychoonkologiczna w San Antonio w Teksasie, którą uważa się za formalne powołanie psychoonkologii. Następnie w 1984 roku Jimmie Holland zakłada Międzynarodowe Towarzystwo Psychoonkologiczne, a w 1987 zostaje założone Europejskie Towarzystwo Psychoonkologiczne. W Polsce w 1992 roku z inicjatywy profesor Krystyny deWalden – Gałuszko powstaje Polskie Towarzystwo Psychoonkologiczne a w 1996 roku rozpoczęto wydawanie czasopisma „Psychoonkologia”. Kolejnym krokiem w rozwoju psychoonkologii w Polsce było powołanie w 2005 roku Krajowej Szkoły Psychoonkologii.

Czym zajmuje się psychoonkologia

Obszar działania psychoonkologii obejmuje:

  • promocję zdrowia i profilaktyki – organizowanie kampanii edukacyjnych, zachęcanie do regularnych badań, propagowanie zdrowego stylu życia,
  • łagodzenie lub usuwanie psychicznych skutków choroby nowotworowej i leczenia – czyli towarzyszenie pacjentom i ich rodzinom oraz wspieranie ich na każdym etapie leczenie onkologicznego oraz po zakończeniu leczenia,
  • edukację personelu medycznego,
  • prowadzenie badań naukowych.

Kim jest psychoonkolog

Z definicji Ministerstwa Zdrowia:

Osoba posiadająca wykształcenie psychologiczne lub medyczne, która ukończyła studia wyższe i uzyskała tytuł magistra lub równorzędny oraz ukończyła studia podyplomowe z zakresu psychoonkologii.”

O tym czy psychoonkolog jest potrzebny, czy nie pisałam Wam już jakiś czas temu i możecie o tym poczytać tu: http://psychoonkolog.eu/psychoonkolog-na-oddziale-zbedny-wydatek-czy-niezbedna-pomoc/