Tag Archives: psycholog

Psychoonkologiczna Grupa Wsparcia – start 15.10.2016

UWAGA!!!
PSYCHOONKOLOGICZNA GRUPA WSPARCIA Fundacji Onkologicznej Nadzieja 

To grupa wsparcia skierowana do osób, które doświadczyły lub aktualnie doświadczają choroby nowotworowej a także dla opiekunów i bliskich chorych na raka.

W trakcie spotkań będziemy rozmawiać o chorobie, towarzyszących jej emocjach i myślach ale też porozmawiamy o codzienności. Będziemy się śmiać i zadbamy aby wspólnie spędzony czas był dobry. Wspólnie poszukamy sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach i poznamy sposoby innych uczestników. Podzielimy się też informacjami praktycznymi – co, gdzie i jak zorganizować. Spotkania pozwolą Ci poszerzyć swój krąg wsparcia i dadzą Ci przestrzeń, w której będziesz mógł swobodnie opowiedzieć o tym co czujesz i myślisz.

KIEDY: poniedziałki w godzinach 17:00 – 18:45
ORGANIZACJA: 12 spotkań, co dwa tygodnie
START: 15.10.2018
PROWADZĄCY: mgr Milena Dzienisiewicz – psycholog/psychoonkolog
MIEJSCE: NatolMedic, ul. Belgradzka 5, WARSZAWA
KOSZT: bezpłatne
ZAPISY: fon@fundacjaonkologicznanadzieja.org – w temacie: Grupa wsparcia

Grupa wsparcia – pytania i odpowiedzi.

 

 

  • Co to jest grupa wsparcia?

Grupa wsparcia jest to formą pomocy psychologicznej w ramach, której spotykają się osoby mierzące się z podobnymi problemami/trudnościami, które łączy podobne doświadczenie, np. utrata kogoś bliskiego, choroba itp.

  • Jakie są rodzaje grup wsparcia?

Główny podział to grupy otwarte i zamknięte. Grupa otwarta – to taka, do której nowi uczestnicy mogą dołączać w dowolnym momencie jej trwania. Grupa zamknięta – od pierwszego do ostatniego spotkania nie dołączają nowe osoby.

  • Co to jest kontrakt grupowy?

Są to wspólnie, przez całą grupę ustalane zasady, jak grupa będzie pracować. Kontrakt zawierany jest w trakcie pierwszego spotkania grupy. Najczęściej w kontrakcie pojawiają się zapisy dotyczące zachowania tajemnicy, informacje o częstotliwości spotkań oraz ich ilości, zasady odchodzenia z grupy a także inne istotne dla grupy informacje.

  • Jaka jest rola psychologa w grupie?

Psycholog w grupie pełni rolę moderatora. Zwykle rozpoczyna i kończy spotkanie. Może też zainicjować poruszenie jakiegoś konkretnego tematu. Obserwuje i w razie potrzeby podejmuje działania a także dba aby każdy, kto chce się wypowiedzieć miał taką możliwość.

  • Na czym polega uczestniczenie w grupie?

Uczestniczenie w grupie polega na dzieleniu się swoimi doświadczeniami z pozostałymi uczestnikami spotkania, udzielaniu sobie nawzajem wsparcia emocjonalnego, słuchaniu innych a także na dzieleniu się informacjami praktycznymi.

  • Jaki jest cel grupy wsparcia?

Najważniejszym celem działania grupy wsparcia jest pomoc samemu sobie poprzez wymianę doświadczeń z osobami, które dotknął podobny problem. Dzięki uczestniczeniu w grupie pracujesz nad własnym rozwojem i nabywasz/rozwijasz sposoby radzenia w trudnych sytuacjach. Grupa daje też przestrzeń, w której możesz swobodnie podzielić się swoimi przemyśleniami i emocjami.

  • Jak wygląda spotkanie?

Na początku spotkania każdy uczestnik grupy krótko opowiada co się u niego aktualnie dzieje i mówi z czym przychodzi na spotkanie. Po takiej powitalnej „rundce” zwykle uczestnicy nawiązując do wcześniejszych wypowiedzi rozpoczynają rozmowę. Temat spotkanie może także zaproponować prowadzący grupę psycholog. Na zakończenie spotkanie każdy z uczestników mówi co „zabiera” dla siebie z tego spotkania.

  • Ile czasu trwają spotkania grupy?

Wszystko zależy od ustaleń organizatora grupy lub od decyzji samej grupy. Zwykle spotkania trwają od 90 do 120 minut.

  • Jak często grupa się spotyka?

Częstotliwość spotkań jest dowolna. Najczęściej grupy spotykają się co dwa tygodnie, ale mogą to być również spotkanie cotygodniowe, raz w miesiącu itd.

  • Jak długo grupa się spotyka?

Czas trwania grupy ustalany jest przez organizatora lub grupę. Grupa może spotykać się przez dowolną liczbę miesięcy.

  • Czy z grupy można odejść?

W każdym momencie pracy grupy można podjąć decyzję o jej opuszczeniu. Sposób odejścia z grupy ustala się jako jeden z elementów kontraktu grupowego.

 

O pierwszej wizycie u psychologa – jak zorganizować i czego się spodziewać

 

W toku życia pojawiają się okresy, w których zmagasz się z różnymi problemami czy trudnościami. Najczęściej starasz się poradzić sobie z nimi sami lub z pomocą najbliższych nam osób. Bywa jednak też tak, że Twoje dotychczasowe sposoby radzenia sobie są niewystarczające i wtedy decydujesz się sięgnąć po profesjonalną pomoc psychologa lub psychoterapeuty.

Jak się umówić?

Z pomocy psychologa lub psychoterapeuty możesz skorzystać w ramach NFZ lub prywatnie.

W przypadku korzystania w ramach NFZ konieczne jest uzyskanie skierowania. Takie skierowanie może wystawić lekarz psychiatra lub lekarz POZ. Kiedy już masz skierowanie, należy zadzwonić lub pójść osobiście do Poradni Zdrowia Psychicznego lub Poradni Psychologicznej i zapisać się na wizytę.

W sytuacji, gdy chcesz skorzystać z usług psychologa „prywatnie”, to skierowanie nie jest potrzebne. Wystarczy wyszukać w internecie psychologa lub psychoterapeutę i umówić się na wizytę.

Zanim jednak umówisz się do psychologa lub psychoterapeuty zwróć uwagę na kilka spraw:

  • Psycholog, czy psychoterapeuta:

Psycholog – to osoba, która ukończyła jednolite magisterskie studia z zakresu psychologii i może też odbyć specjalizację zawodową (np. psychologia kliniczna, psychoonkologia). Psycholog  może udzielać „świadczeń psychologicznych polegających w szczególności na: diagnozie psychologicznej, opiniowaniu, orzekaniu oraz na udzielaniu pomocy psychologicznej”.

Psychoterapeuta – to osoba, która ukończyła studia wyższe i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła szkolenie podyplomowe w zakresie psychoterapii. W obecnym stanie prawnym, psychoterapeuta może ale nie musi być psychologiem. Psychoterapeuta prowadzi psychoterapię w jednym z nurtów psychologicznych.

  • Model (nurt) w jakim pracuje:

Modeli pracy terapeutycznej jest naprawdę bardzo wiele, najpopularniejsze z nich to:

Poznawczo – behawioralny – według tego nurtu, to nasze myśli wpływają na nasze zachowania i emocje; praca terapeutyczna opiera się na zmianie myślenia.

Psychodynamiczny – skupia się na „wglądzie”, czyli uświadomieniu sobie tego, co nieświadome a co wywołuje cierpienie emocjonalne.

Terapia Gestalt – „patrzy” na człowieka, jako całość psycho-fizyczno-duchową; głównym celem terapii w tym nurcie jest przywrócenie zdolności do radzenia sobie z nowymi, trudnymi sytuacjami.

  • Doświadczenie:

Doświadczenie psychologa lub psychoterapeuty możemy sprawdzić odwiedzając jego stronę internetową, stronę ośrodka lub przychodni, w której pracuje. Możesz też zadzwonić i zanim się umówisz zapytać o dotychczasowe doświadczenie.

  • Opinie:

Opinie o psychologach lub psychoterapeutach można znaleźć głównie na stronach do umawiania wizyt, stronach internetowych danego specjalisty lub na forach internetowych itp. Sprawdzając opinię warto przede wszystkim zwracać uwagę na opinie merytoryczne, dotyczące konkretnie tego jak dany specjalista pracuje. Mogą zdarzać się opinie bardzo skrajne, dlatego warto poczytać i samodzielnie podjąć decyzję. Bardzo dobrym źródłem informacji są znane nam osoby, które korzystały z pomocy danego specjalisty.

  • Cena wizyty:

Rozpiętość cen za wizytę potrafi być bardzo szeroka. Wybierając specjalistę zwróć uwagę na koszty. Takie informacje znajdziesz na stronie danego specjalisty lub ośrodka, w którym pracuje.

Przygotowanie do wizyty

Tak naprawdę nie ma konieczności aby jakoś specjalnie przygotowywać się do pierwszej wizyty. Możesz zastanowić się jakie masz oczekiwania w związku z tą wizytą i czego oczekujesz od psychologa/psychoterapeuty. Możesz też pomyśleć o czym chciałabyś porozmawiać, czym chciałbyś się podzielić z psychologiem.

Jak przebiega pierwsza wizyta, czego się spodziewać

Pierwsza wizyta, to wizyta konsultacyjna. Ma ona  na celu poznanie pacjenta, trudności z jakimi się zgłasza. Psycholog poprosi Cię abyś opowiedział, co Cię do niego sprowadziło, jakie okoliczności pojawiły się w Twoim życiu, które sprawiły, że podjąłeś decyzję o udaniu się do psychologa. Może też zapytać o Twoją aktualną sytuację rodzinną, zawodową czy zdrowotną. W toku rozmowy, możesz być także zapytany jakie masz oczekiwania wobec terapii. Kluczowe jest abyś był wobec psychologa szczery. Nie musisz się obawiać, że psycholog będzie Cię osądzał czy, że Cię wyśmieje. Psycholog wysłucha, dopyta a pod koniec wizyty wstępnie powie Ci jaki widzi ewentualną dalszą pracę. Jeżeli trafisz do psychologa/psychoterapeuty będąc w kryzysie, to w pierwszej kolejności pomoże Ci w opanowaniu sytuacji kryzysowej. Nie oczekuj, że w trakcie pierwszej wizyty uporasz się od razu ze swoimi trudnościami a problemy znikną. Terapia i praca nad sobą to proces, który trwa i wymaga zaangażowania z Twojej strony.

Po pierwszej wizycie

Jeżeli po pierwszej wizycie zdecydujesz się na dalszą pracę z wybranym psychologiem lub psychoterapeutą, to wspólnie ustalicie plan spotkań i dalszej pracy. Może też być tak, że będziesz czuł, że coś między Tobą a psychologiem nie zagrało i, że nie chcesz dalej z tą osobą pracować. W takiej sytuacji pamiętaj, że nie masz przymusu pracy z tą osobą, nie musisz umawiać się na kolejną wizytę i możesz poszukać kogoś innego. Zdarza się także, że sam psycholog lub psychoterapeuta zaproponuje Ci innego specjalistę, który będzie mógł lepiej Ci pomóc.

Korzystanie z pomocy psychologa lub psychoterapeuty nie oznacza, że „jesteś wariatem”, nie jest też niczym wstydliwym. Sięgnięcie po pomoc to wyraz troski o samego siebie i o swoich bliskich. Pamiętaj, jeżeli czujesz, że nie radzisz sobie z tym, co Cię w życiu spotkało – skorzystaj z profesjonalnej pomocy.

10 umiejętności zdrowienia według Carla Simontona

 

To umiejętności, które pomogą Ci w zachowaniu zdrowia i w drodze do zdrowia.

1. Świadome oddychanie.

W codziennym pędzie często zapominasz o swoim oddechu, staje się on płytki, szybki, niechlujny. Zatrzymaj się i znajdź chwilę aby pooddychać. Zrób to świadomie. Nabierając powietrze, mów w myślach „wdech”, wypuszczając powietrze, mów w myślach „wydech”. Niech ten oddech będzie dla Ciebie komfortowy. Oddychaj…

2. Wdzięczność.

Rozejrzyj się wokół siebie, zobacz ile pięknych rzeczy otacza Cię tu i teraz, ile wokół Ciebie jest dobra i tego, co podnosi Cię na duchu. Pomyśl o tym i bądź wdzięczny za to.

3. Czynności witalne.

Znajdź czas każdego dnia na czynności, które dają Ci radość i spełnienie, które dają Ci poczucie sensu życia. Praktykuj je jak najczęściej.

4. Praca z wyobraźnią.

Zapewne odruchowo martwisz się i tworzysz w głowie czarne scenariusze – to jest zamartwianie się, czyli używanie wyobraźni w niewłaściwy sposób. Ważne abyś używał wyobraźni w dobry dla Ciebie sposób. Wyobrażaj sobie pożądany wynik.

5. Praca z przekonaniami.

To metoda, dzięki której możesz sam uporać się z negatywnymi myślami, które pojawiają się w Twojej głowie. Pamiętaj, że „to nie rzeczy nas smucą, ale sposób w jaki je widzimy”.

6. Emocjonalny GPS.

Każdy żywy organizm ma wrodzoną umiejętność do podążania w stronę tego, co dla niego jest dobre i unikania tego, co dla niego jest złe. Wsłuchuj się w siebie i podążaj w kierunku dobrym dla Ciebie.

7. Nie przywiązywanie się do wyniku.

Zwracaj uwagę na swoje uczucia kiedy myślisz:

  • Przywiązując się do wyniku: „ Muszę wygrać”
  • Kierując się pragnieniami: „ Chcę wygrać”
  • Nie przywiązując się do wyniku: „ Mogę, ale nie muszę wygrać. Jest dobrze”

8. Nieuwarunkowany śmiech. Zabawa.

Śmiej się, po prostu, bez bodźców z zewnątrz (np. kawałów, śmiesznych filmów).

9. Wsparcie społeczne.

Zwróć uwagę na otaczających Cię ludzi i na wsparcie jakie od nich otrzymujesz. Korzystaj ze wsparcia rodziny, bliskich, przyjaciół a także specjalistów.

10. Odpoczynek bez osądu.

Każdego dnia przeznacz 5-20 minut na „nicnierobienie”. Po prostu odpoczywaj akceptując wszystko to,  co się dzieje.

 

I co dalej? – Życie po raku

 

Za Tobą wizyta u lekarza, na której padło długo wyczekiwane zdanie „Jesteś zdrowy, leczenie zakończone”. W pierwszej chwili czujesz ulgę i radość, tak długo czekałeś żeby to usłyszeć i tak wiele przeszedłeś. Jesteś zadowolony, że już po wszystkim, że koniec ciągłych wyjazdów do lekarza, do szpitala, koniec badań, kłucia. Czujesz też dumę, że byłeś taki dzielny i poradziłeś sobie z chorobą i leczeniem. Wracasz do domu i do swojego zwykłego życia – i właśnie w momencie gdy chcesz żyć tak, jak wcześniej, zauważasz, że czujesz się jakoś inaczej. Miała być radość, powrót do codziennych obowiązków, do pracy, a zamiast tego jest niepokój, smutek, złość. Nie potrafisz odnaleźć się w rzeczywistości, w której nie ma tak częstego kontaktu z lekarzem, badań. Nie możesz zrozumieć skąd te emocje i co się z Tobą dzieje. W Twojej głowie pojawia się pytanie „Czy to tak ma wyglądać teraz moje życie?”

Odpowiedź brzmi: „Nie”. Z trudnymi emocjami, których właśnie doświadczasz, możesz sobie poradzić. Przyjrzyjmy się emocjom, o których najczęściej mówią pacjenci po zakończeniu leczenia i poznajmy sposoby radzenia sobie z nimi.

Niepokój

Zdecydowana większość pacjentów po zakończonym leczeniu odczuwa niepokój, który często prowadzi do trudności z koncentracją, problemów ze snem, poczucia zagubienia czy chwiejności nastroju. Pierwsze o czym mówią pacjenci, to strach, że choroba wróci. Każdy sygnał płynący z ciała (np. ból głowy) odczytywany jest jako zapowiedź nawrotu choroby. Pacjent wsłuchuje się w swoje ciało i interpretuje objawy jako nawrót choroby. Każde badania kontrolne wywołują lęk, pacjenci wspominają, że już na kilka dni przed badaniami kontrolnymi odczuwają napięcie a w głowach pojawiają się czarne scenariusze. Obawy pacjentów dotyczą też przyszłości – wiele osób zastanawia się jak to teraz będzie, czy np. poradzą sobie po powrocie do pracy, czy poradzą sobie z powrotem do swojej roli w rodzinie.

Aby uporać się z niepokojem i lękiem warto na początek zidentyfikować myśli, które są w naszej głowie w chwili, gdy odczuwamy lęk. Można prowadzić coś w rodzaju „dzienniczka” i zapisywać w nim w różnych momentach dnia swoje myśli, które wywołują odczucie niepokoju. Dzięki odnalezieniu „gryzących” nas myśli będziemy mogli uporać się z naszym lękiem. Warto przeanalizować odkryte myśli i odpowiedzieć sobie na kilka pytań: Co najgorszego może się stać?, Co bym zrobił, gdyby rzeczywiście stało się najgorsze?, Jak mógłbym sobie poradzić? Do kogo mógłbym zwrócić się po pomoc?. Udzielając odpowiedzi na te pytania będziesz mógł przeanalizować swoje myśli i zobaczyć, czy są one dla Ciebie zdrowe. Dodatkowo będziesz miał opracowane coś w rodzaju „planu awaryjnego”, którego mógłbyś użyć gdyby rzeczywiście wydarzył się najgorszy scenariusz. Możesz też skorzystać z pomocy psychologa i wspólnie z nim przeanalizować myśli wywołujące niepokój i wypracować nowe, zdrowsze dla Ciebie myśli. Poznanie swoich myśli i zmierzenie się z nimi pozwoli zmniejszyć odczuwany przez Ciebie lęk i niepokój. Pomocne w radzeniu sobie z lękiem może być też uzyskanie od lekarza informacji, jakie objawy mogą pojawiać się jako efekt uboczny odbytego leczenia. Mając wiedzę, o możliwych objawach będziesz spokojniejszy a w Twojej głowie będzie pojawiało się mniej „czarnych myśli”.

Smutek

Smutek, obniżenie nastroju czy nawet depresja to coś, z czym pacjenci po zakończeniu leczenia zmagają się bardzo często. Dlaczego tak się dzieje? Choroba nowotworowa i jej leczenie to ogromny i długotrwały stres, który pozbawia nas energii i osłabia. Kiedy leczenie się kończy, zmęczony fizycznie i psychicznie organizm może reagować właśnie w taki sposób. Poza tym choroba nowotworowa często nam coś odbiera i dopiero po zakończeniu leczenia możemy zauważyć ten brak, a to także wpływa na nasz nastrój. Zachodzą również zmiany w naszym ciele, z którymi nie zawsze możemy sobie poradzić i zaakceptować nowego siebie. Czasami też nie możemy poradzić sobie z presją naszego otoczenia, które oczekuje, że następnego dnia po zakończonym leczeniu, będziemy funkcjonować jak przed chorobą.

Jak sobie poradzić ze smutkiem? Po pierwsze, daj sobie czas i przestrzeń na spokojny powrót do zdrowia. Uświadom sobie, że nie musisz „już natychmiast” być w super formie, tylko że ta forma będzie odbudowywała się powoli, każdego dnia. Pozwól sobie też na smutek. Możliwe, że w trakcie leczenia straciłeś pracę lub odszedł ktoś Ci bliski – daj więc sobie czas na to, by się smucić. Możesz np. zaplanować sobie  w ciągu dnia 20 minut, które poświęcisz wyłącznie na to by pomyśleć o zmianach, które zaszły w Twoim życiu, stratach, które poniosłeś. Możesz sobie popłakać. Po upływie zaplanowanego czasu, wróć do swoich codziennych aktywności, a najlepiej zaplanuj sobie czynności, które sprawiają Ci przyjemność, dają Ci radość. W radzeniu sobie ze smutkiem pomocna jest też aktywność fizyczna – ważne, aby była ona dopasowana do Twoich możliwości fizycznych. Odkryj nowe, lub wróć do starych (jeżeli jest to możliwe fizycznie) czynności, które dawały Ci radość. Planuj swoje dni, starając się mieć czas na tego rodzaju czynności. Warto też poznać i przeanalizować myśli, które pojawiają się w chwilach, gdy odczuwasz smutek. Myśli i przekonania, to coś na co masz wpływ, a dzięki zmianie swojego myślenia wpłyniesz na swoje emocje. Jeżeli jednak czujesz, że nic Ci nie pomaga a Twój nastrój się nie poprawia, skorzystaj z pomocy psychologa lub psychiatry (może być potrzeba wprowadzenia leków przeciwdepresyjnych).

Gniew

Dlaczego pacjenci po zakończeniu leczenie odczuwają gniew i złość? Może to być reakcją na stratę. Jak już wcześniej wspominałam zdecydowana większość pacjentów mówi, że w wyniku choroby coś straciła a poczucie straty może też wywoływać w nas złość. Pacjenci złoszczą się też, gdy nie wracają do formy fizycznej tak szybko jak by chcieli. Czują się sfrustrowani, planowali, że po zakończeniu leczenia szybciutko wrócą np. do pracy, a tu okazuje się, że jednak organizm potrzebuje więcej czasu.  Poczucie zagrożenia, że choroba wróci i ciągłe myślenie o tym co było, także przyczynia się do odczuwania złości i gniewu. Zdarza się też, że oczekiwania jakie ma otoczenie wobec pacjenta  wywołuje w nim złość. Może to być także, po prostu złość na sam fakt, że choroba się pojawiła.

Jak można sobie pomóc? Warto mieć na uwadze, że gniew nie zawsze jest złą emocją, pomaga nam np. zmobilizować się do działania. Ale, gdy czujemy, że gniew przeszkadza nam w codziennym życiu, to warto się nim zająć. Po pierwsze, odnalezienie myśli, które stoją za odczuwanym gniewem i praca z tymi myślami. Pamiętajmy, że to nie świat nas złości tylko nasze myślenie o świecie. Dlatego poznając nasze myśli i pracując z nimi możemy uporać się z gniewem. W radzeniu sobie z gniewem pomoże nam też zaakceptowanie tego, co się wydarzyło i tego co dzieje się z nami teraz. Pomocne może być zdanie „Wszystko jest tak, jak powinno być”. Może się wydawać, że zaakceptowanie sytuacji nam nic nie da ale w rzeczywistości jest to ogromny krok w stronę odzyskania spokoju i zapanowania nad złością. Możemy również korzystać z technik relaksacyjnych czy ćwiczeń oddechowych.

Pamiętaj, że wszystkie emocje, które odczuwasz w związku z zakończeniem leczenia są naturalne i masz do nich pełne prawo. Za Tobą niezwykle trudny i wyczerpujący okres i teraz potrzebujesz czasu aby spokojnie dojść do siebie i na nowo zorganizować swoje życie. Wykorzystuj swoje własne metody radzenia sobie z trudnymi emocjami i dodawaj do nich nowe. A gdy poczujesz, że jednak nie radzisz sobie sam – skorzystaj z pomocy.