Tag Archives: psychoonkolog

Apel do pacjentów onkologicznych

 

Drodzy Pacjenci!

od ponad trzech miesięcy żyjemy w nowej rzeczywistości i doświadczamy po raz pierwszy sytuacji jaką jest pandemia. Wielu z Was pandemia zastała w momencie, gdy mieliście zgłosić się do lekarza, by rozpocząć diagnostykę lub leczenie onkologiczne. Niektórzy, w obawie przed zakażeniem, postanowili tych działań nie rozpocząć i zrezygnowali z wizyty u lekarza, na badaniach czy z przyjęcia do szpitala. Część pacjentów uznała, że przeczeka ten okres i zgłosi się do lekarza, gdy pandemia się zakończy. Niestety, pandemia trwa, a choroba nowotworowa nie poczeka. W Polsce diagnozę choroby nowotworowej rocznie otrzymuje około 170 tys. osób, gdybyśmy przeliczyli to na dzienną liczbę nowych diagnoz dałoby nam to liczbę ponad 450 nowych diagnoz dziennie.

Sytuacja pandemii sprawiła, że lęk i stres, który towarzyszy diagnozie choroby nowotworowej, został spotęgowany. Obawy, o zdrowie i życie, nasiliły się i wielu z Was boryka się od kilkunastu tygodni ze zdwojonym lękiem i napięciem. Wiem też, że szczególnie na początku pandemii, niektóre placówki czasowo wstrzymywały przyjęcia nowych pacjentów lub realizowanie badań diagnostycznych. Dzisiaj, a tak naprawdę już od co najmniej kilku tygodni, dostęp do lekarzy i badań nie jest utrudniany.

Pamiętajcie, że szpitale i przychodnie funkcjonują w reżimie sanitarnym, co oczywiście potrafi być upierdliwe, ale jest potrzebne by zapewnić bezpieczeństwo dla Was i dla personelu medycznego. Wiem też, że co jakiś czas pojawia się informacja mówiąca o czasowym zamknięciu jakiegoś oddziału z powodu wystąpienia zakażanie koronawirusem. Jeżeli coś takiego wydarzyło się na oddziale gdzie się leczycie lub macie się leczyć, to koniecznie skontaktujcie się z placówką aby uzyskać informację o dalszym postępowaniu. Możecie też poszukać innej placówki i tam uzyskać informację, czy jest możliwość aby rozpocząć leczenie. Ważne, byście nie czekali aż choroba się rozwinie.

Dlatego zwracam się dzisiaj do Was, abyście nie odkładali diagnostyki i konsultacji lekarskich jeżeli występuje u Was podejrzenie choroby nowotworowej lub gdy macie już diagnozę i przed Wami rozpoczęcie leczenia.

Grupy wsparcia online – kilka pytań

Już od dłuższego czasu zastanawiam się nad uruchomieniem grup wsparcia online i dzisiaj przychodzę do Was z tym tematem.

Dlaczego online? – ponieważ chciałabym aby jak najwięcej osób mogło z takiej formy pomocy skorzystać. Dość często słyszę/czytam, że w Waszej okolicy tego typu wsparcie nie jest dostępne, że tylko w dużych miastach prowadzone są takie grupy. Niektórzy z Was mieszkają za granicą i nie mają możliwości aby uczestniczyć w takich spotkaniach w Polsce. Inni, nie czują się na siłach by wyjść z domu i pojechać na takie spotkanie.

Jak to sobie wyobrażam? Moje wstępne założenia:
• Dwie grupy: jedna dla osób które chorują/chorowały, druga dla osób wspierających/rodzin,
• Każda grupa miałaby charakter grupy zamkniętej – czyli w trakcie jej trwania nie dołączałyby nowe osoby.
• Spotkania grupy odbywałyby się co dwa tygodnie przez okres 6 miesięcy.
• Każde spotkanie trwałoby dwie godziny.
• Koszt, to 25 zł za spotkanie.
• Każda grupa liczyłaby maksymalnie 15 osób.
• W kwestii technicznej, myślę, że spotkania byłby realizowane przez aplikację ZOOM.

Tyle informacji wstępnych. Przygotowałam krótką ankietę, w której zadałam Wam kilka pytań dotyczących tej formy wsparcia. Będę bardzo wdzięczna za Wasze odpowiedzi. Pozwoli mi się to zorientować, czy taka forma wsparcia jest dla Was interesująca i potrzebna.

Ankietę znajdziecie tu: https://forms.gle/YuUTP9tGmmJ9YL7LA

Z góry dziękuję za Wasze odpowiedzi 🌸💐

Współpraca z ING Bank Śląski

 

Co może mieć wspólnego ING Polska i Psychoonkolog Milena Dzienisiewicz ?
ING Bank Śląski wprowadził dla swoich pracowników Program Profilaktyki Onkologicznej i jednym z elementów tego programu są spotkania ze mną. W tych spotkaniach udział biorą osoby, które na co dzień zarządzają zespołami. W trakcie warsztatu opowiadam uczestnikom o psychologicznych aspektach choroby nowotworowej, pokazuję w jaki sposób może funkcjonować osoba, która doświadcza choroby nowotworowej a także mówimy o tym w jaki sposób rozmawiać, co mówić, czego unikać. Poruszamy też niezwykle ważną kwestię, jaką jest możliwość pracy w trakcie leczenia onkologicznego.

Bardzo się cieszę, że zostałam zaproszona do stworzenia takiego warsztatu i doceniam ogromne zaangażowanie uczestników, którzy chętnie dzielą się swoimi doświadczeniami i zadają mnóstwo pytań.

Firmy zainteresowane tego rodzaju warsztatami zapraszam na kontaktu m.dzienisiewicz@psychoonkolog.eu

Kancerofobia

Kancerofobia

Choroby nowotworowe stanowią drugą przyczynę zgonów w Polsce. Co roku przybywa ponad 160 tys. nowych zachorowań. Z danych dostępnych w Krajowym Rejestrze Nowotworów wynika, że w 2017 roku w Polsce mieliśmy już ponad 1 mln osób żyjących z chorobą nowotworową. Biorąc pod uwagę te dane, jak i prognozy WHO (które mówią o zwiększającej się liczbie zachorowań), nic dziwnego, że wiele osób obawia się, że zachoruje na chorobę nowotworową. Te obawy nie stanowiłyby żadnego problemu gdyby jedynym ich efektem było chodzenie na badania profilaktyczne, zdrowe odżywianie czy zwiększona aktywność fizyczna. Niestety, u niektórych osób te obawy przyjmują inną postać i ta postać sprawia, że całe funkcjonowanie takiej osoby jest zaburzone.

Co to jest?

Kancerofobia – to silny, wręcz patologiczny lęk przed zachorowaniem na chorobę nowotworową. Mechanizm powstawania tego zaburzenia (jak i innych fobii) nie jest do końca znany. Przyjmuje się, że mogą to być uwarunkowania genetyczne, wychowanie, traumatyczne zdarzenia z przeszłości, a w przypadku kancerofobii może to być też doświadczenie choroby kogoś w rodzinie lub bliskim otoczeniu.

Jakie są objawy?

Objawy kancerofobii możemy podzielić na dwie grupy: objawy psychologiczne i objawy somatyczne. Do objawów psychologicznych kancerofobii zaliczamy:

  • natrętne, obsesyjne myśli, w których treściach jest obecne przekonanie o rozwijającej się w organizmie chorobie nowotworowej lub dotyczące możliwości rozwinięcia się choroby nowotworowej,
  • przekonanie pacjenta, że w niedalekiej przyszłości umrze z powodu choroby nowotworowej,
  • dokonywanie błędnych interpretacji sygnałów, objawów płynących z ciała; osoba cierpiąca na kancerofobię, każdy, nawet najmniejszy objaw uznaje za przejaw rozwijającej się choroby nowotworowej, np. kaszel – jako sygnał rozwijającego się raka płuca, ból głowy – interpretowany jako guz mózgu, itp.

Do objawów somatycznych kancerofobii zaliczamy:

  • zwiększoną potliwość,
  • przyspieszenie pracy serca,
  • uczucie duszności,
  • drżenie rąk,
  • bóle głowy,
  • zaburzenia trawienia.

Jak może postępować osoba z kancerofobią?

U osób cierpiących z powodu kancerofobii można zwykle zauważyć dwa typy postaw (postępowania):

  • Bardzo częste wizyty u lekarzy, ciągłe poddawanie się badaniom. Takie osoby nawet jeżeli na chwilę doświadczą spokoju, to za moment podważają prawidłowe wyniki badań i informacje otrzymane od lekarza i nadal mają przekonanie o obecnej w organizmie chorobie nowotworowej. Prowadzi to do kolejnych wizyt lekarskich i kolejnych badań.
  • Całkowita rezygnacja z wizyt u lekarza i badań. Takie osoby, tak bardzo boją się, że mogłyby usłyszeć od lekarza, że są chore, że powodowane tym lękiem rezygnują z opieki medycznej. Takie osoby zwykle postrzegają chorobę nowotworową jako wyrok i uważają, że nie ma możliwości leczenia. Taka postawa, w konsekwencji, może doprowadzić do przegapienia jakiegoś rzeczywiście rozwijającego się schorzenia (nie koniecznie choroby nowotworowej).

Jak pomóc?

W przypadku kancerofobii leczenie takiej osoby polega przede wszystkim na psychoterapii, w trakcie której pacjent dociera do przyczyn rozwinięcia się u niego kancerofobii i uczy się nowych, zdrowszych sposobów myślenia i radzenia sobie. Za najskuteczniejszą uważa się psychoterapię poznawczo-behawioralną. Zdarza się też, że konieczna jest również farmakoterapia (są to leki przeciwlękowe oraz antydepresyjne).

Kancerofobia, to poważne zaburzenie, które wpływa na każdy aspekt życia osoby, która go doświadcza. Nie można lekceważyć tego zaburzenia i warto sięgnąć po pomoc specjalistów.